Το κείμενο περιγράφει τη δυσμενή κατάσταση στην οποία βρισκόταν το εργατικό κίνημα όταν εκδηλώθηκε η πανδημία και τις συνθήκες που ήδη επικρατούσαν στην αγορά εργασίας, με έμφαση στα μέτρα που είχαν παρθεί εντός του 2019. Στη συνέχεια, περιγράφει τις αλλαγές, οι οποίες δρομολογήθηκαν εν μέσω πανδημίας (στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες) στο εργασιακό τοπίο και ενισχύουν την ελαστικοποίηση και το διευθυντικό δικαίωμα, ενώ παράλληλα συρρικνώνουν τη δημοκρατία στην αγορά εργασίας.

Ο νέος κύκλος καπιταλιστικής κρίσης που ξέσπασε με αφορμή τον Covid-19 λειτούργησε ως καταλύτης εφαρμογής και νομιμοποίησης νέων δεδομένων και τεχνολογιών άμυνας/ ασφάλειας, ανάπτυξης, αναπαραγωγής και ανταγωνιστικότητας του καπιταλιστικού κράτους, σύμφωνα με το βιοπληροφοριακό επιστημονικό παράδειγμα.

Με μια παρέμβαση που πυροδότησε ‘σύρραξη φιλοσόφων’, ο Αγκάμπεν έσπευσε να χαρακτηρίσει την πανδημική κρίση, που προκάλεσε ο κορωνοϊός, «επινόηση» και τις κρατικές πολιτικές αντιμετώπισής της «παρανοϊκά, ανορθολογικά και εξ ολοκλήρου αβάσιμα μέτρα έκτακτης ανάγκης». Στις γραμμές που ακολουθούν, αντιπαραθέτοντας τη μαρξική ανατομία του καπιταλισμού προς τη βιοπολιτική ανάλυση του Αγκάμπεν

Ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος του θεάτρου στην εποχή του κορονοϊού και μετά από αυτή; Πώς οι δονήσεις του κόσμου φτάνουν ως τη σκηνή; Μπορούμε ως καλλιτέχνες να είμαστε ανοιχτοί στα σήματα κινδύνου του πλανήτη στον παρόντα χρόνο, στις κραυγές αγωνίας των εκατοντάδων χιλιάδων εξεγερμένων σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη; Μπορεί η σκηνή του θεάτρου, από πεδίο έκφρασης καθημερινών σχέσεων και συναισθημάτων, να μεταμορφωθεί σε τοπίο εξέγερσης;

Tα μέτρα απαγόρευσης της κυκλοφορίας της περασμένης άνοιξης επιτάχυναν σε τέτοιο βαθμό τις προεικονιζόμενες, εξαιτίας της ανάπτυξης της ψηφιακής τεχνολογίας, τάσεις αλλαγής του τρόπου διανομής και πρόσληψης των έργων τέχνης, που θα μπορούσαμε «να μιλάμε με όρους πριν και μετά από αυτή την καίριας σημασίας στιγμή»

Κατά πολλούς είναι πιθανόν η πανδημία του Covid-19 να «έθαψε» την κοινωνική πόλωση που βίωσε η χώρα στις αρχές του περασμένου Μάρτη αναφορικά με τη διαχείριση του προσφυγικού ζητήματος στα σύνορά της. Ωστόσο, δεδομένου ότι αυτή η κοινωνική πόλωση ήταν αποκύημα και αποτέλεσμα της συνολικής αντιπροσφυγικής πολιτικής που συνέχισε να υφίσταται καθ’ όλη τη διάρκεια του «εγκλεισμού», σε καμία περίπτωση δεν έμεινε μόνο ως μια βαριά και μακρινή ανάμνηση συγκρούσεων και διαξιφισμών στα social media.

Για την αστική σκέψη και τις παραλλαγές της, πάντοτε η καπιταλιστική πραγματικότητα, αυτός ο αντεστραμμένος κόσμος του κεφαλαίου, αποτελούσε τον καλύτερο δυνατό κόσμο. Τι συμβαίνει λοιπόν με την Πανδημία και τον καπιταλισμό.

Ο Θάνος Μικρούτσικος μάς ταξίδεψε σε μέρη ευλογημένα, σε μέρη που οι κολασμένοι δεν ονειρεύονται, παρ’ όλο που θέλουν να κάνουν όνειρα… Μεγαλώσαμε μαζί του και μας υπαγόρευσε ένα μουσικό ήθος που είχαμε ανάγκη οι πεινώντες και διψώντες για το ίαμα της τέχνης. Μας άφησε έναν πολύτιμο θησαυρό για να πορευόμαστε στους δύσκολους καιρούς

Μια κρίσιμη διάσταση της συζήτησης για τον καθορισμό αποκλειστικών οικονομικών ζωνών (ΑΟΖ) και τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Περικλή Παυλίδη, Η γνώση στη διαλεκτική της κοινωνικής εξέλιξης. Σε συνθήκες κυριαρχίας χρησιμοθηρικών στάσεων προς τη γνώση και της γενικευμένης εμπορευματοποίησής της, δημοφιλής καθίσταται η αντιμετώπιση των τεχνολογιών πληροφορικής ως μαγικού κλειδιού που θα ανοίξει την πόρτα μιας νέας μορφωτικής επανάστασης.

Οι επιδημίες των λοιμωδών νοσημάτων ήδη από την αρχαιότητα δεν παύουν να γεννούν πολλές φορές τον τρόμο στις κοινωνίες και να επιδρούν στις κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις.

Ο καπιταλισμός τα τελευταία 30-40 χρόνια διαπερνάται ολοένα και συχνότερα από επιδημικά κύματα, όταν προηγουμένως επικρατούσε η πεποίθηση ότι οι πρόοδοι της ιατρικής και η δημιουργία καθολικών και αναπτυγμένων συστημάτων υγείας είχαν θέσει τέρμα σε τέτοια φαινόμενα.

Αφιερωμένο στην Αμερική που φλέγεται… Ξεσπά ένας αγέρας μανιασμένος που αφυπνίζει και βγάζει από το λήθαργο τον άγγελο της Ιστορίας.

Η σημασία της παιδαγωγικής διαδικασίας. Η εκπαίδευση βρίσκεται πάντα στο επίκεντρο ευρύτερων ιδεολογικοπολιτικών και πολιτισμικών αντιπαραθέσεων γύρω από το νόημα και τις αξίες μιας ιστορικά δεδομένης κοινωνικής πραγματικότητας

Στο ανά χείρας αφιέρωμα προσπαθούμε να κατανοήσουμε το πολιτικο-κριτικό περιεχόμενο του μπετοβενικού έργου σε σχέση με την εποχή του, σε σχέση, δηλαδή, με τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό και τη Γαλλική Επανάσταση και υπό το πρίσμα, όπως παρατηρούσε ο Λούκατς, αυτού που είναι ουσιώδες για την ανθρωπότητα.

Η καπιταλιστική κρίση της δεκαετίας του 1970 και η αστική απόπειρα υπέρβασής της, σε συνδυασμό με την πτώση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού, επέφεραν σημαντικές αλλαγές στην πολιτική οικονομία του σύγχρονου καπιταλισμού, οι οποίες αναπόφευκτα επέφεραν μετασχηματισμούς στο σύγχρονο αστικό κράτος και στην αστική δημοκρατία

Στην παρούσα μελέτη γίνεται αναφορά σε τρεις σημαντικούς στοχαστές που διαμόρφωσαν τη νεότερη πολιτική σκέψη. Πρόκειται για τους Thomas Hobbes, John Locke και J.-J. Rousseau.

Θεωρήσεις του κράτους όπου καταδείκνύονται κρίσιμα ζητήματα στρατηγικής-τακτικής που χαρακτηρίζουν την αντιπαράθεση με την ταξική μεροληψία του κράτους και τον πολιτικό αγώνα για την ηγεμονία.

Η μαρξιστική θεωρία για το κράτος και η κριτική της πολιτικής οικονομίας, γράφει ο Chris O’ Kane

Η έξαρση του αυταρχισμού δεν είναι νεοφανής στην αστική δημοκρατία.

Η κοινωνικο-ταξική κρίση του 1970 και η βιοπληροφοριακή επανάσταση που ακολούθησε διαμόρφωσαν ένα σύγχρονο καπιταλιστικό κράτος, για το οποίο η βιοπολιτική αποτελεί την τελευταία λέξη της επιστημολογικής του εξέλιξης.

Η υπόθεση ότι η τέχνη προσφέρεται ως μέσο ιδεολογικής χειραγώγησης στην εποχή του καπιταλισμού μπορεί εύκολα να επιβεβαιωθεί εμπειρικά. Ωστόσο, παραμένει αφηρημένη, όταν δεν διευκρινίζεται (α) σε τι οφείλεται η καταλληλότητα ειδικά της τέχνης ως ιδεολογικού οργάνου και (β) σε τι συνίσταται ο ιδεολογικός της ρόλος ειδικά στο πλαίσιο του καπιταλισμού

Η ανάλυση του Φρέιρε σε ό,τι ορίζει ο ίδιος ως «τραπεζική αντίληψη» της εκπαίδευσης αναδεικνύει το ρόλο του αστικού σχολείου στην ιδεολογική χειραγώγηση των κυριαρχούμενων κοινωνικών ομάδων και στην εμπέδωση της αστικής ιδεολογικής και πολιτικής κυριαρχίας

Μια γενεαλογία της έννοιας και όψεις της χρήσης της στο μεταναστευτικό-προσφυγικό ζήτημα. Εεξετάζεται η έννοια της ανθεκτικότητας ως εργαλείο κοινωνικού ελέγχου και διαχείρισης κρίσεων.

Το κείμενο διαπραγματεύεται πλευρές των λειτουργιών χειραγώγησης της εργατικής τάξης από το αστικό κράτος, αλλά και όψεις ενσωμάτωσης συχνά στο ρόλο του ίδιου του συνδικαλιστικού κινήματος.

Η κυβέρνηση της ΝΔ, όπως φαίνεται από την επιστολή, συνεχίζει την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, υλοποιώντας τις επιταγές της συμφωνίας της Μπολόνια για τον Ενιαίο Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης, της διαδικασίας της Λισσαβόνας για τη σύνδεση του πανεπιστημίου με την αγορά εργασίας και των προτάσεων του ΟΟΣΑ.

Πρόκειται για ένα επικίνδυνο μύθο, που αν δεν ξεγυμνωθεί, υπάρχει κίνδυνος να οδηγήσει σε τραγωδία ιστορικών διαστάσεων για τον ελληνικό λαό και τους άλλους λαούς της Μεσογείου.

Η Χιλή μαστίζεται, δεκαετίες τώρα, από βαθιές κοινωνικές ανισότητες. Αυτές μάλιστα φαντάζουν ακόμη μεγαλύτερες καθώς πρόκειται για μια χώρα μέσου επιπέδου ανάπτυξης με σχετικά έντονα ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά.

Η «αριστεία» είναι μια έννοια με εύκολη χρήση, πολλαπλούς ορισμούς και στην πράξη μηδαμινή αξία με τον τρόπο με τον οποίο νοηματοδοτείται.

Η ανακίνηση του ζητήματος της τιμολόγησης του νερού, της συντήρησης των δικτύων διανομής, αλλά και οι έπαινοι προς την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ, δεν θα μπορούσαν να σημαίνουν τίποτε άλλο παρά την (περαιτέρω) ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης.