Όσες κολυμβήθρες του Σιλωάμ κι αν στήθηκαν στην πραγματικότητα δεν μπορούν να ξεπλύνουν το στίγμα της προδοσίας του ιερατείου.

Τα social media έχουν πλέον έναν αναβαθμισμένο ρόλο τόσο στις διαδικασίες της παραγωγής όσο και αυτές της αναπαραγωγής όσο και στο πώς συνδέονται και διαπλέκονται αυτές οι σφαίρες.

Η εμπειρία να λειτουργήσει ως έναυσμα μιας βαθύτερης συζήτησης, η οποία θα αντιστοιχεί στα σημερινά επιστημονικά δεδομένα, θα υπερβαίνει εγκλωβιστικά και μη προωθητικά δίπολα (π.χ. ανορθολογισμός-επιστημονισμός)

Τα Τετράδια Μαρξισμού επιχειρούν με το παρόν τεύχος να παρέμβουν στην έντονη συζήτηση με αφορμή τη συμπλήρωση των διακοσίων ετών από το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης.

Η χαραυγή του 19ου αιώνα είχε ακόμη την οσμή της επανάστασης η οποία θα άλλαζε πραγματικά τον κόσμο.

Στις μέρες μας, με το 1821 ασχολούνται ειδικοί στο πλαίσιο ακαδημαϊκών εργασιών, οι ίδιοι καθώς αρθρογραφούν σε έντυπα πλατιάς κυκλοφορίας, επαγγελματίες της συμβολικής παραγωγής όπως θα έλεγε ο Μπουρντιέ, δηλαδή συγγραφείς, πολιτικοί, δημοσιογράφοι κ.ά., ενίοτε μεμονωμένοι πολίτες, κοινωνικές συλλογικότητες και πολιτικά κόμματα, η Εκκλησία, το κράτος και ποικίλοι άλλοι φορείς (επιμελητήρια, τοπική αυτοδιοίκηση κ.λπ.). Ωστόσο, […]

Η επανάσταση του 1821 διαμόρφωσε μια εθνική δημοκρατική επαναστατική κουλτούρα η οποία σταδιακά αποκτούσε κοινωνικά χαρακτηριστικά, ενώ συνδεόταν και με τη Μεγάλη Ιδέα.

Η κατανόηση της παρουσίας του Αλή πασά και ο θεσμός των αρματολικιών είναι καθοριστική για την κατανόηση της επανάστασης του 1821, των αντιφάσεών της και των πρωταγωνιστών της.

Η Μεγάλη Ιδέα θα καταγραφεί επίσημα ως όρος στην ελληνική ιστορία από την ομιλία του Ι. Κωλέττη στην Εθνοσυνέλευση του 1843.

Η παιδεία, η γνώση και η καλλιέργεια της λογικής σκέψης θεωρήθηκαν κινητήριες δυνάμεις για την εκδήλωση της Επανάστασης και θεωρούνταν απαραίτητες προϋποθέσεις για τη διατήρηση της ελευθερίας και τη συγκρότηση μιας ευνομούμενης Πολιτείας.

Μετά το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης, οι εκπρόσωποι των Καθολικών κοινοτήτων στις Κυκλάδες δήλωσαν την ουδετερότητά τους απέναντι στους δύο εμπόλεμους.

Το άρθρο διερευνά μέσα από ποιες διαδικασίες τέθηκε σε κίνηση η εθνική πολιτικοποίηση των Ορθόδοξων πληθυσμών στον μετέπειτα ελλαδικό χώρο.

Το άρθρο αναφέρεται στη σχέση του Νεοελληνικού Διαφωτισμού με την επανάσταση του 1821, συγκεκριμένα με την ιδεολογική της προετοιμασία.

Η αστική άποψη,
κατά κανόνα, υποτιμά τους εμφυλίους πολέμους ως μία
θλιβερή και όχι καθοριστική εξαίρεση, που υπερβαίνεται
απ’ τους αντιμαχόμενους χάριν της εθνικής ενότητας και
της κοινής βούλησης για τη νίκη της Επανάστασης.

Μια οπτική που στρέφεται από τους πρωταγωνιστές και την κυρίαρχη ιστορία της Επανάστασης στο πλήθος που συγκροτεί την επαναστατημένη ελληνική κοινωνία.

Στην αφετηρία του παρόντος κειμένου βρίσκεται ο «υλισμός της συνάντησης», όπως ορίστηκε από τον Λουί Αλτουσέρ, με ιδιαίτερη αναφορά στη φιλοσοφία του Σπινόζα.

Τα πρώτα σοσιαλιστικά καθεστώτα αντιμετώπισαν προβλήματα για τα οποία δεν υπήρχαν έτοιμες και εύκολες λύσεις. Ένα από τα σημαντικότερα ήταν αυτό της θέσης των εμπορευματικών-χρηματικών σχέσεων στην οικονομία σε συνάρτηση με τον κεντρικό σχεδιασμό της

Ο άναρχος τρόπος κοινωνικής οργάνωσης ανθρώπινων και φυσικών πόρων που χαρακτηρίζει την καπιταλιστική μηχανική παράγει κινδύνους και διακινδυνεύσεις που υπονομεύουν την ενότητα ανθρώπου-φύσης.

Όταν η ποίηση γίνεται επαναστατική ή όταν η επανάσταση γίνεται ποίηση. Τα λιανοντούφεκα μεταφράζονται λιανοτράγουδα.

Το παρόν άρθρο είναι αφιερωμένο στη γέννηση, τη λειτουργία και τη δράση της Persimfans1, της πρώτης πετυχημένης συμφωνικής ορχήστρας χωρίς μαέστρο

Προβλέψεις για τις οικονομικές επιπτώσεις της υγειονομικής κρίσης, σε συνδυασμό με το προϋπάρχον υφεσιακό κλίμα που επικρατούσε στην παγκόσμια οικονομία

Η διαχείριση της πανδημίας θυμίζει, έντονα, σε πολλά σημεία, τις μέρες των μνημονίων, όταν από το πρωί μέχρι το βράδυ, οι ευαγγελιστές της αγοράς, ως «επιτροπές σοφών», «ειδικών», τεχνοκρατών, οικονομολόγων, νάρκωναν το μυαλό των ανθρώπων με θεραπευτικές αγωγές

Αξιοποιώντας τις συνθήκες που προκαλεί ο COVID-19, το κράτος άνοιξε έναν νέο γύρο απαλλοτριωτικής συσσώρευσης, συνδράμοντας τη μαζική αναδιανομή πόρων κι εξουσίας προς όφελος των ολιγαρχών και άλλων καπιταλιστών.

Στο κείμενο επιχειρείται να απαντηθούν ερωτήματα που σχετίζονται με την κατανόηση της περιβαλλοντικής κρίσης ως αποτελέσματος της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Το παρόν κείμενο εισηγείται μια θέαση της πανδημίας μέσα από την οπτική του χώρου και παρουσιάζει τις χωρικές ρίζες της που συνδέονται με την περιβαλλοντική κρίση και την εκτεταμένη παγκόσμια αστικοποίηση.

Το κείμενο επιχειρεί να διερευνήσει από μαρξιστική σκοπιά την εξέλιξη των εννοιών υγεία και ασθένεια σε συνάρτηση με την εξέλιξη των καπιταλιστικών σχέσεων στο σύνολό τους – ιδιαίτερα στο πρώτο μισό του 20ού και στη μετάβαση από τον 20ό στον 21ο αιώνα.

Το κείμενο τοποθετεί τα δεδομένα της πανδημίας και τη λογική διαχείρισής της από το καπιταλιστικό σύστημα και, στη συνέχεια, πραγματεύεται τις ψυχικές παραμέτρους της, υπό το πρίσμα μιας ευρύτερης θεώρησης της σχέσης ψυχικής υγείας και ευρύτερου κοινωνικού-οικονομικού πλαισίου.

Στο παρόν άρθρο αναλύεται μια πράξη αντίστασης την εποχής της πανδημίας, μια ιδιότυπη απεργία των ειδικών της ψυχικής υγείας εν μέσω καραντίνας, στο Παρίσι, που ξεκίνησε τον περασμένο Μάρτιο.

Η πανδημία Covid-19 κατέδειξε τα όρια της εκθετικής ανάπτυξης που ακολουθεί ο καπιταλισμός και ενέτεινε τις αντιθέσεις που πυροδότησαν η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και η «Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση».

Στο άρθρο της στο Rethinking Marxism η Ντρουσίλλα Μπάρκερ μελετάει την άλλη όψη του COVID-19: αυτή της συσχέτισής του με την κρίση στην κοινωνική αναπαραγωγή, τόσο τη βιολογική όσο και αυτή που αναφέρεται στις ανθρώπινες δραστηριότητες, αμειβόμενες ή μη.